Verkamenn Guðs

Þá kom Drottinn, nam staðar andspænis honum og hrópaði eins og í fyrri skiptin „Samúel, Samúel!” Samúel svaraði: „Tala þú, Drottinn, því að þjónn þinn heyrir.”
-1. Samúelsbók, 3: 10

Ég man vel eftir því er ég las fyrst söguna um það þegar Drottinn kallaði á Samúel. Mér fannst þetta svo flott að Guð hefði verið að kalla á Samúel á þennan hátt svo að Samúel heyrði skýrt og greinilega hvað Drottinn sagði. Þetta var eitthvað sem mig langaði að upplifa og væri enn gjarnan til í að upplifa.

Ég hef nefnilega mikið velt fyrir mér hvaða áætlun Guð hefur fyrir líf mitt og hvað hann vill að ég geri og það myndi hjálpa svo mikið ef að Hann myndi bara koma og hrópa á mig og segja mér áætlun sína fyrir líf mitt. En enn hef ég aldrei heyrt Guð tala beint til mín á þennan hátt.

En kannski er þetta betra svona. Við getum treyst því að Guð veit hvað er best fyrir hvert og eitt okkar og á sama tíma veit hann hvernig er best að leiða okkur í átt að sínum vilja. Við verðum samt að vera tilbúin að hlýða kallinu þegar það kemur.

Guð hefur gefið okkur öllum mismunandi gjafir, styrkleika og áhuga og við getum notað það til dýrðar ríkis Hans. Hann getur notað okkur þar sem við erum svo að kannski er best að skoða þær talentur vel sem hann gaf okkur, þau áhugasvið sem hann hefur lagt okkur í brjóst og síðan getum við verið vitnisburðir um Jesú þar sem að Hann leiðir okkur.

Við getum líka lært margt um vilja Guðs í Biblíunni og getum því nýtt okkur Orðið að leiðarljósi til að sannreyna að áætlanirnar geti samrýmst Hans vilja.

En hvar sem við endum, hvað sem við gerum með líf okkar, þá skiptir máli að við séum tilbúin og viljug þegar kallið kemur. Þegar við sjáum neyðina, þegar við fáum þessa knýjandi tilfinningu um að Guð geti notað okkur í kringumstæðunum, þegar tækifærin opnast til að segja frá Honum… þegar Drottinn kallar okkur til starfa, þá skulum við stíga skrefið.
Hvar sem við erum skulum við alltaf vera glaðir verkamenn Hans!

-Benjamín Ragnar Sveinbjörnsson

Svör Guðs

eftir Lauru Scheving Thorsteinsson

Fyrir mörgum árum fékk ég sendan tölvupóst, sem bar heitið „Svör Guðs“. Hér mun ég greina frá efni hans, en því miður hef ég uppruna hans ekki á takteinum.

Mannlegar hugsanir eru svo oft ekki í samræmi við Orð Guðs. Hugsanir Guðs eru svo miklu æðri okkar mannlegu hugsunum, eins og stendur í Spádómsbók Jesaja:  Mínar hugsanir eru ekki yðar hugsanir og yðar vegir ekki mínir vegir, segir Drottinn. Eins og himinninn er hátt yfir jörðinni eru mínir vegir hærri yðar vegum og mínar hugsanir hærri yðar hugsunum (Jes. 55, 8-9). Guð hefur jákvæð svör við öllu því neikvæða sem við segjum:

Við segjum	Guð segir	Ritningarstaður
Þetta er ekki hægt	Það sem mönnum er um megn, það megna ég	Lúk. 18,27
Ég er of þreytt(ur).	Komið til mín allir þér sem erfiði hafið og þungar byrðar, og ég mun veita yður hvíld	Matt. 11,28
Engum þykir vænt um mig.	Mér þykir vænt um þig	Jóh. 3,16 og Jóh. 13,34
Ég get ekki meira.	Náð mín nægir þér; því að mátturinn fullkomnast í veikleika	2.Kor. 12,9 a
Ég veit ekki hvað ég á að gera	Ég mun leiðbeina þér	Orðskv. 3,5-6
Ég get ekki gert þetta	Allt megnar þú fyrir hjálp mína, sem þig styrka(n) gjörir.	Fil. 4,13
Ég er ekki þess megnug(ur)	Ég er þess megnugur	2. Kor. 9,8
Það er ekki þess virði	Það verður þess virði	Róm. 8,28
Ég get ekki fyrirgefið sjálfri mér/sjálfum mér.	Ég fyrirgef þér	1 Jóh. 1,9 og Róm. 8,1
Ég get þetta ekki.	Ég mun uppfylla sérhverja þörf þína.	Fil. 4,19
Ég er hræddu (ur).	Ég hef ekki gefið þér anda hugleysis, heldur anda matter og kærleiks og stillingar	2 Tím. 1,7
Ég hef stöðugar áhyggjur.	Varpaðu allri áhyggju þinni á mig, því að ég ber umhyggju fyrir þér	1 Pét. 5,7
Ég hef ekki nógu sterka trú.	Ég hef úthlutað öllum mæli trúar	Róm. 12,3
Ég er ekki nógu klár.	Ég gef þér visku	1 Kor. 1,30
Mér finnst ég vera alveg ein(n).	Ég mun ekki sleppa af þér hendinni né yfirgefa þig	Hebr. 13,5 b

Drottinn er minn hirðir

eftir Önnu Arnardóttur, áður birt á www.kss.is

Drottinn er minn hirðir, mig mun ekkert bresta

Guð gætir mín hvert sem ég fer og hvar sem ég er. Hann er hirðirinn sem passar mig, elskar mig og sér til þess að mig skorti ekkert. Hann passar upp á mig og ef ég týnist þá leitar hann að mér. Ég get treyst því að hann gætir mín. Ég er hans.

Á grænum grundum lætur hann mig hvílast, leiðir mig að vötnum þar sem ég má næðis njóta.

Ég má hvíla mig með Guði. Ég þarf ekki að vera stöðugt að í stressi og veseni. Ég þarf ekki alltaf að vera að vinna fyrir Guð eða vinna fyrir vini og ættingja. Ég þarf ekki alltaf að vera þessi sem er duglegastur allra. Ég má taka mér pásu og hvíla mig með Guði. Ég má hvíla mig með honum. Njóta þess að vera algerlega í slökun með Guð mér við hlið.

Hann hressir sál mína

Þegar ég er brotin og uppgefin hressir Guð mig við. Hann er sá sem gefur mér lífið. Sá sem gefur mér styrk þegar ég hef lítinn eða engann. Ég get treyst því að hann hressir mig við.

Þótt ég fari um dimman dal óttast ég ekkert illt því þú ert hjá mér, sproti þinn og stafur hugga mig

Þegar heimurinn er dimmur og slæmur staður og ekkert gott virðist vera til þarf ég ekki að hræðast því ég veit að Guð er hjá mér. Hann passar mig og verndar. Hann huggar mig þegar allt er ómögulegt.

Þú býrð mér borð frammi fyrir fjendum mínum

Ég þarf ekki að hafa áhyggjur af óvinum mínum. Þeim sem vilja niðurlægja mig eða skaða orðspor mitt. Blessun Guðs verður öllum sýnileg í lífi mínu ef ég einbeit mér bara að honum. Ég þarf ekki að sýna óvinum mínum neitt. Guð gerir það.

Þú smyrð höfuð mitt með olíu

Í gamla daga smurðu hirðarnir höfuð sauða sinna með olíu til þess að verja höfuð þeirra ef þeir skyldu særast. Þá lak olían ofan í sárin ef þeir hrufluðu sig og sárið greri fyrr. Þannig má segja að Guð setji hjálm á mig áður en ég fer út í daginn til að vernda mig enn frekar fyrir hinum ýmsu árekstrum sem ég lendi í.

bikar minn er barmafullur

Guð fyllir mig af sínum heilaga anda og þannig er bikarinn minn, eða sálin mín, meira en full af ást hans og kærleik.

Gæfa og náð fylgja mér alla ævidaga mína og í húsi Drottins bý ég langa ævi.

Ég get glaðst og fyllst af öryggi svo lengi sem ég lifi því að hjá Guði má ég vera um alla ævi.

Eitt bros getur dimmu í dagsljós breytt

eftir Benjamín Ragnar

Í seinni heimsstyrjöldinni var maður að nafni Bohn Fawkes sem flaug B-17 flugvél. Eitt sinn er hann var á flugi náðu Nasistar að skjóta á hann en þrátt fyrir að þeir hittu í bensíntankinn, sprakk flugvélin ekki, og Fawkes náði að lenda vélini. Morguninn eftir þessa upplifun bað Fawkes liðsforingja sinn um skothylkin. Hann vildi eiga minjagrip um heppni sína. Liðsforinginn útskýrði þá að það hafi ekki bara eitt skot hitt bensíntankinn heldur fundust 11 skot og ekkert þeirra hafði sprungið. Þegar betur var að gáð kom í ljós að skotin innihéldu ekki sprengiefni heldur voru alveg tóm að innan að einu skoti undanskilnu. Í þessu eina skoti var að finna upprúlaðan blaðsnepil þar sem að var skrifað á tékknesku: “Þetta er allt sem við getum gert fyrir ykkur núna”. (saga tekin úr Cure for the Common Life eftir Max Lucado)

Oft lendir maður, eða einhverjir nærkomnir í erfiðum aðstæðum og manni finnst maður lítið sem ekkert geta gert til að bæta úr aðstæðunum. Jú reyndar, maður getur kannski gert eitthvað smá til hjálpar, en það er bara svo lítið…

Jesús sagði: „Líkt er himnaríki mustarðskorni sem maður tók og sáði í akur sinn. Smæst er það allra sáðkorna en nær það vex er það öllum jurtum meira, það verður tré, og fuglar himins koma og hreiðra sig í greinum þess.“ (Matt. 13:31-32) Eins er með verkin okkar að þó lítil séu stundum, þá geta þau vaxið og gefið af sér mikinn og góðan ávöxt.

Þegar síðari heimsstyrjöldin stóð yfir var a.m.k. einn tékkneskur vinnumaður sem ákvað að taka sig til og gera það litla sem hann gat. Hann hefur kannski verið að vinna við að setja sprengiefni í skotin og ákveðið að nýta þau tækifæri sem gæfust til að hafa skothylkin tóm. Með þessu litla góðverki bjargaði hann og jafnvel þau sem unnu með honum a.m.k. einu mannslífi.

Núna þegar náttúruhamfarirnar sem gerðust í Haítí eru nýafstaðnar eru margir þar sem þurfa á aðstoð að halda. Þrátt fyrir að við erum langt í burtu þá getum við enn aðstoðað. Þó að við getum ekki gert mikið sjálf þá getum við þó lagt hönd á plóginn og stutt við það uppbyggingarstarf sem nú fer af stað. Til þess eru ýmsar leiðir og þó það sé ekki nema að styrkja eitthvert hjálparstarfið um 500 kr, þá hjálpar það.

Biðjum Guð um að opna augu okkar fyrir tækifærum til að hjálpa, til að gera góðverk. Hversu smátt sem góðverkið kann að virðast okkur þá getur það skipt sköpum fyrir öðrum og jafnvel bjargað mannslífum.

Fyrirgefning

Eftir Fjólu Dögg Halldórsdóttur

Ég man þegar ég sá hana fyrst, ég var ásamt manninum mínum að heimsækja Lindina Kristilega útvarpstöð þegar ég bar hana fyrst augum. Maðurinn minn átti erindi við Clint sem er góður vinur okkar í dag en þetta var í eitt af fyrstu skiptunum sem við hittum hann. Ég sem er að eðlisfari frekar feimin vildi ekki blanda mér of mikið inn í þennan fund sem þeir áttu og ákvað að bíða frami meðan á fundinum stóð. Ég rölti um Lindina og skoðaði mig um á meðan ég beið og þá sá ég hana, mynd festa aftaná hurð, ef mig minnir rétt, burtu frá augsýn flest allra sem koma í hús Lindarinnar. Ég man ég stóð og horfði á þessa mynd heil lengi, ég fann hversu sterkt hún snerti við mér, fann að þetta var ég á myndinni, hún átti við mig.

Síðan þá hef ég aldrei gleymt þessari mynd. Ég hef leitað af henni hvert sem ég fer og hún er mér alltaf jafn skýr í minningunni. Í dag á ég hana innrammaða og hangir hún upp á vegg þar sem ég get séð hana hvenar sem ég vil og alltaf munað hvað Jesús gerði fyrir MIG. Hann dó á krossinum á Golgata fyrir MIG, ekki bara fyrir einhverja útvalda hann gerði þetta fyrir MIG. Ég sem hef gert svo markt rangt og er svo ófullkomin, ég sem gleymi hversu frábær hann er og hversu heitt hann elskar mig. Sama hversu oft ég gefst upp á honum þá gefst hann ALDREI upp á mér. Hann hefur fyrirgefið mér gamlar syndir, syndir sem ég drýgji í dag og syndir sem ég hef enn ekki drýgt. Hann hefur fyrirgefið mér þær allar.

Ég veit ekki hvort þið sjáið þessa mynd eins og ég sé hana en ég bið að Guð megi snerta við ykkur og þið sjáið og fáið að upplifa það sem ég fékk að sjá og upplifa því það hefur hjálpað mér svo mikið að sjá að ég skipti máli vegna þess að Jesús elskar mig þrátt fyrir að syndir mínar voru ástæða þess að hann var nelgdur á kross á Golgada. Hann elskar mig samt og ást hans varir að eilífu. Hann hefur og mun alltaf fyrirgefa mér og gamlar syndir eru gleymdar og hann minnist aldrei á þær framar.

Jesús ég elska þig og þakka þér fyrir að þú elskar mig en meira en ég get nokkurntíman skilið.

Þín Fjóla Dögg

Ferðalag kristinnar trúar

Eftir Davíð Örn Sveinbjörnsson

Um daginn var athygli mín vakin á því hvernig kristin trú hefur breiðst um heiminn og hvar miðpunktur kristinnar trúar hefur verið hverju sinni samanborið við önnur trúarbrögð.

Því er reglulega haldið fram að kristin trú hefti frelsi einstaklinga og hefti frelsi samfélagsins, sumir ganga jafnvel svo langt að halda því fram að kristin trú sé sér vestur-evrópskt fyrirbæri. Ég er ekki sammála því, ég tel að kristin trú sé einstök samanborið við önnur trúarbrögð þegar kemur að eiginleika trúarinnar að aðlagast og að hafa þýðingu fyrir samélög og menningu annarra þjóða án þess þó að draga nokkuð undan kjarna trúarinnar. Þetta tel ég m.a. birtast í ferðalagi trúarinnar um heiminn síðastliðin 2000 ár.

Á meðan miðpunktur Islam hefur ávallt verið í Miðausturlöndum og er þar enn, og miðpunktur Hindúsismans og Búddismans verið bundin við upprunastaði sína að mestu leyti, hefur hin kristna trú ferðast víðsvegar um heiminn og átt marga miðpunkta. Í stuttu máli má segja að kristin trú hafi hafist og byrjað ferðalag sitt meðal gyðinga í Jerúsalem, í framhaldinu voru það Hellenistar og Rómverjar við Miðjarðarhafið sem urðu að miðpunkti og næsta áfangastaði kristinnar trúar. Seinna, í kringum miðaldirnar, voru víkingar í Norðurhluta Evrópu sem að tóku kristna trú og um langt skeið var miðpunktur og stærsta samansafn kristinna einstaklinga að finna í Vestur-Evrópu og Norður-Ameríku. Í dag má síðan segja að flestir kristnir eigi heima í Suður-Ameríku, Asíu (sjá m.a. frétt Trúmál.is hér um vöxt kristinnar trúar í Kína) og Afríku, en sem dæmi um vöxt kristindómsins í Afríku má benda á eftirfarandi dæmi:

Í kringum aldamótin 1900 voru kristnir taldir u.þ.b. 9% af íbúum Afríku og voru múslimar a.m.k.  fjórum sinum fleiri. Í dag er á hinn bóginn talið að um 44% íbúa Afríku séu kristnir (1)  og gefa tölur það jafnframt til kynna að í kringum 1960 hafi kristnir orðið fleiri en múslimar í þessari heimsálfu. (2)

En hvað segja þessar tölur okkur og hvað segir þetta ferðalag kristindómsins okkur? Margar ályktanir má vafalaust draga af þessari stuttu umfjöllun minni. Mér finnst áhugavert að skoða þetta ferðalag með hliðsjón af því hvað fagnaðarerindi Jesú krists virðist eiga augljóst erindi við alla menn. Ferðalag trúarinnar sýnir það að Jesús er ekki bundinn við einn menningarheim, eina heimsálfu eða eitt samfélag umfram annað, Hann á erindi við alla menn hvar sem þá er að finna.

1 Lamin Sanneh: Whose Religion Is Christianity? (Eerdmans, 2003) p. 15.
2 Philip Jenkins: Christendom: The Coming of Global Christianity (Oxford, 2002), p.56.

Augu að horfa í

Eftir Dr. Sigurð Pálsson

Heyr, Drottinn, ég hrópa hátt,
ver mér náðugur og bænheyr mig.
Ég minnist þess að þú sagðir:
„Leitið auglitis míns.“

Ég vil leita auglitis þíns, Drottinn.
Hyl eigi auglit þitt fyrir mér…. (Sálm 27. 7-9)

Hvítvoðungur í vöggu sinni skimar út í veröld sem hann þekkir ekki. Tengslin við móðurina eru rofin. Barnið er ekki lengur umlukið skjóli móðurlífsins.
Hendur þess fálma stefnulaust og án öryggis. Það þráir nánd og yl og grípur til þeirrar einu tjáningar sem það hefur tök á.
Það grætur.

Yfir vöggunni birtist ásjóna, augu sem leita augna þess, bros sem mætir gráti þess, hendur sem mæta höndum þess. Og innan stundar er það aftur umlukið hlýju, nánd og elsku.  Þetta gerist aftur og aftur og aftur. Og barnið lærir að þekkja þessi augu, þetta bros, þessar hendur, þennan yl. Og kallar eftir því þegar því er einhvers vant.

All frá fyrsta degi lífs okkar erum við umkringd andlitum. Leitum þeirra sem brosa við okkur. Lítum undan þeim sem okkur fellur ekki. Þegar við fórum að kynnast jafnöldrum skimuðum við eftir andlitum sem okkur félli við, einhverjum sem svaraði tilliti okkar, við leituðum eftir viðmóti sem sagði okkur: Ég vil vera vinur þinn.

Unglingurinn, sem er að vakna til vitundar um sjálfan sig og finna fyrir nýjum kenndum, tekur að skima með nýjum hætti eftir augum sem ekki líta undan þegar þau mæta augum hans eða hennar, skima eftir ásjónu sem brosir öðruvísi en allar aðrar ásjónur. Leitin veldur eirðarleysi og jafnvel áhyggjum. Hvar eru augun sem ég leita, brosið sem ljómar við mér?

Í hvunndeginum skimum við eftir andlitum í þeirri von að mæta brosi, vingjarnlegu tilliti, viðurkennandi augnaráði, hlýju, athygli, – við viljum gjarnan vera séð, gjarnan skipta máli. Vinur mætir vini, það kemur glampi í augu, bros á vör. Vinir deila hugsunum, tilfinningum, vonum og vonbrigðum. Nánd. Tveir, augliti til auglitis. Samfélag.

Allt lífið erum við umkringd andlitum. Hvert þeirra segir sína sögu, sum eru döpur og áhyggjufull, önnur opin og brosandi, sum eru hörð og lokuð, önnur rist rúnum langrar ævi þar sem saman eru ofnir drættir sorgar og vonbrigða og gleði og vonar.

Og okkar eigin andlit segja öðrum sitthvað um okkur, hver við erum, hvað við viljum og hvernig okkur líður. Stundum er tillit okkar vingjarnlegt, hlýtt, viðurkennandi, -eða ásakandi, hafnandi, dæmandi. Og stundum setjum við upp svip sem við notum sem grímu til að fela það sem enginn má sjá.
—
Ef ég léti mér annt um þig,
mundi ég horfa í augu þín þegar þú talar við mig,
mundi ég hugsa um það sem þú sagðir
fremur en það hvað ég ætla að segja þegar þú hættir að tala,
mundi ég hlusta á tilfiningar þínar
sem fólgnar eru í orðunum.

Ef ég léti mér annt um þig…
mundi ég hlæja með þér, fremur en hlæja að þér,
mundi ég tala við þig, fremur en tala til þín
og ég myndi vita hvenær ég ætti að þegja.

Ef ég léti mér annt um þig
mundi ég ekki klifra yfir múrana sem þú hefur reist,
mundi ég bíða í þolinmæði þar til þú hleyptir mér inn,
mundi ég ekki brjótast inn í leyndarmál þín
heldur bíða þar til þú fengir mér lykilinn

Ef ég léti mér annt um þig
mundi ég elska þig án skilyrða
en ég myndi biðja um það besta sem þú hefur að gefa
og reyna með gætni að laða það fram

Sakkeus tollheimtumaður skimaði einmana eftir vingjarnlegri ásjónu, augum sem vildu horfa í hans. Hann fann þau. „Sakkeus, flýt þér ofan!“
Skyldi hann ekki í því sem á eftir fór hafa reynt þá vináttu sem lýst er í þessu ljóði sem ég man ekki lengur hvar ég fékk að láni. 
—

… Ég minnist þess að þú sagðir: „Leitið auglitis míns.“
Ég vil leita auglitis þíns, Drottinn. Hyl eigi auglit þitt fyrir mér …

Leit mín að Guði. Eirðarlaus leit að augum hans í þeirri von að þar geti ég lesið  elsku og boð um nánd, fyrirgefningu, viðurkenningu. Eirðarlaus leit að tilliti Guðs sem lýsir yfir mig svo ég viti að ég er tekinn gildur, sé elskaður, svo ég geti eignast frið.

„Hyl eigi auglit þitt fyrir mér,“ hrópa ég með þeirri tjáningu einni sem ég kann. 

En stundum finnst mér hann segja við mig: „Hyl þú eigi auglit þitt fyrir mér.“ Því að ég veit að þrátt fyrir hróp mitt er ég ekki alltaf jafn fús að horfast í augu við Guð.

Sum leitum við Guðs en komum ekki auga á hann fyrr en við finnum okkur sjálf. Önnur leita sjálfra sín en finna sig ekki fyrr en þeir hafa fundið Guð.

Ásjóna Guðs leitar ásjónu minnar áreitnislaust.
Ásjóna Guðs bíður í þolinmæði eftir því að ég líti upp.

Hallgrímur Pétursson bað:

Ó, Jesú, að mér snú
ásjónu þinni.
Sjá þú mig særðan nú
á sálu minni.

Þegar ég hrasa hér,
hvað mjög oft sannast,
bentu í miskunn mér
svo megi eg við kannast.

Oft lít ég upp til þín
augum grátandi,
líttu því ljúft til mín
að leysist vandi.

Hlustum eftir hinni drottinlegu blessun:

Drottinn blessi þig og varðveiti þig,
Drottinn láti sína ásjónu lýsa yfir þig
og sé þér náðugur,
Drottinn upplyfti sínu augliti yfir þig,
og gefi þér frið.

Pálmasunnudagur 2009

Í tilefni þess að í dag er Pálmasunnudagur birtum við hér að neðan texta úr Markúsarguðspjalli 11 kafla og 1-11 vers sem segir frá atburðum þeim sem gerðust á Pálmasunnudegi og kristnir einstaklingar minnast í dag. Einnig látum við fylgja lítið myndband af Youtube sem að sýnir brot úr myndinni Jesus of Nazareth (1977) þegar Jesús kemur inn í Jerúsalem við fögnuð lýðsins.

Trúmál.is hvetur að sjálfsögðu alla til að taka frá tíma til þess að fara í kirkju í dag og eiga notalega stund með Guði hvort sem er þar eða heima hjá sér. Fyrir áhugasama bendum við á að hin guðspjöllin þrjú segja einnig frá atburðum Pálmasunnudags á eftirfarandi stöðum: Matt. 21.1-11,  Lúk. 19.28-40 og Jóh. 12.12-19 Auðvelt er að nýta sér vefsíðuna www.biblian.is til þess að fletta þessum stöðum upp í tölvunni.

¹Þegar þeir nálgast Jerúsalem og koma til Betfage og Betaníu við Olíufjallið sendir Jesús tvo lærisveina sína ²og segir við þá: „Farið í þorpið hér fram undan ykkur. Um leið og þið komið þangað munuð þið finna fola bundinn sem enginn hefur enn komið á bak. Leysið hann og komið með hann. ³Ef einhver spyr ykkur: Hvers vegna gerið þið þetta? þá svarið: Drottinn þarf hans við, hann sendir hann jafnskjótt aftur hingað.“
⁴Þeir fóru og fundu folann bundinn við dyr úti á strætinu og leystu hann. ⁵Nokkrir sem stóðu þar sögðu við þá: „Hvers vegna eruð þið að leysa folann?“
⁶Þeir svöruðu eins og Jesús hafði sagt og þeir létu þá fara. ⁷Síðan færðu þeir Jesú folann og lögðu á hann klæði sín en hann settist á bak. ⁸Og margir breiddu klæði sín á veginn en aðrir lim sem þeir höfðu skorið af trjánum. ⁹Þeir sem á undan fóru og eftir fylgdu hrópuðu: „Hósanna. Blessaður sé sá sem kemur í nafni Drottins! ¹⁰Blessað sé hið komandi ríki föður vors Davíðs! Hósanna í hæstum hæðum!“
¹¹Jesús fór inn í Jerúsalem og í helgidóminn. Þar leit hann yfir allt en þar sem komið var kvöld fór hann til Betaníu með þeim tólf.

ATH! Þegar smellt er á myndbandið koma upp skilaboð með svörtum bakgrunn sem segja “Embedding disabled by request” ef að smellt er á myndbandið í annað sinn ætti að opnast gluggi þar sem að myndbandið er aðgengilegt á vefsvæði youtube. Annars er einnig hægt að nálgast myndbandið beint á slóðinni http://www.youtube.com/watch?v=S8JHcsz3Y0M

Hellar og gjótur

Í Hebreabréfinu stendur skrifað ³⁸Ekki átti heimurinn slíka menn skilið. Þeir reikuðu um óbyggðir og fjöll og héldust við í hellum og gjótum (11:38). Í þessum kafla er höfundur bréfsins að ræða um menn trúarinnar. Minnst er á marga trúmenn og það sem endurspeglaði líf þeirra. Vandinn var að heimurinn tók ekki mark á þeim svo þeir urðu að flýja og fela sig, vegna trúar sinnar. Þess vegna segir í þessu versi að heimurinn hefði ekki átt skilið að fá slíka menn, því hann kunni ekki að meta það sem þeir höfðu fram að færa.

En hvers vegna að minnast á þetta? Jú, í tveimur greinum sem birtust í tímaritinu Nature  þann 12. Mars 2009 var fjallað um rannsóknir á Zhoukoudian hellunum í nágrenni Peking í Kína. Í þessum hellum hafa flestar leifar Homo erectus fundist (um 40-50 talsins eftir heimildum) en Homo erectus kallast einnig Pekingmaðurinn. Hann er sagður hafa verið um 145-180 cm hár, gekk uppréttur og fótspor hans líkjast að fullu fótspor nútímamannsins.

Það á ekki að koma á óvart að hægt sé að finna leifar manna í hellum. Ef við lesum okkar eigin sögu sjáum við að hellisbúar voru oft útilegumenn, flóttamenn og bannfærðir einstaklingar þ.e. einstaklingar sem höfðu gert eitthvað af sér og voru jafnvel réttdræpir ef þeir sáust í nágrenni mannabyggða. Í ritningarversinu hér að ofan er verið að tala um menn sem þurftu að flýja í gjótur og hella, svo þeir yrðu ekki drepnir. Ástæðan var að þeir sögðu það sem Guð boðaði þeim að segja, en ekki það sem lýðurinn vildi heyra.

Í ritningunni er fjallað um ýmsar ástæður þess að menn dvöldust í hellum: Lot flýði í helli ásamt dætrum sínum, þegar Sódóma og Gómorra voru lögð í eyði (1. Mós. 19:30); Abraham keypti helli, þar sem hann jarðsetti Söru konu sína (1. Mós 23) og hann var síðar jarðsettur þar sjálfur (1. Mós 25:9); Þegar Jósúa sigraði Amorítakonungana, þá flýðu þeir og földu sig í hellum (Jós 10:16-27).  Þegar Ísraelsmenn voru í hættu flýðu þeir í hella og gjótur: „⁶Þegar Ísraelsmenn sáu að þeir voru í hættu, því að þrengt var að hernum, földu þeir sig í gjótum, hellum, klettaskorum, holum og brunnum“ (1. Sam 13:6, sbr. Dóm 6:2); Þegar Davíð þurfti að flýja Sál konung, faldi hann sig og menn sína í helli (1. Sam 22-24, Sálm 57:1) og Elía dvaldist í helli (1. Kon 19) o.fl. Það er áhugavert að velta fyrir sér hvort þeir sem létust eða voru jarðaðir í hellum hafi varðveist betur en þeir sem létust á bæjum eða í borgum. Er hugsanlegt að það séu þessar líkamsleifar sem fornleifafræðingar eru að finna? Í lærðum greinum er talað um fornaldanlegan lifnaðarhátt þessara manna, þá má velta því fyrir sér hvort ástæðan geti verið sú að þetta voru einstaklingar á flótta. Einstaklingar sem þurftu að lifa eins og villidýr á þessum stöðum eða eins og stendur í Biblíunni „⁶Þeir héldu fagnaðarhátíð í átta daga sem líktist laufskálahátíðinni og minntust þess að þeir höfðu nýverið haldið þá hátíð í hellum á fjöllum uppi eins og villidýr“ (2. Makk. 10:6). Í annarri greininni sem vitnað er í hér að ofan er sagt að allt að 40-50 leifar hafi fundist. Guðs Orð minnist einnig á slíkan fjölda því í 1. Kon 18 er sagt frá því þegar Óbadía faldi 100 spámenn í tveimur hellum, þegar Jesebel vildi tortíma þeim. Hann faldi þá 50 í hvorum helli, spámenn sem þjónuðu Drottni.

Að lokum sjáum við í Opinberunarbók Jóhannesar að þegar lambið rýfur sjötta innsiglið, munu: ⁵Konungar jarðarinnar, höfðingjar og herforingjar, auðmenn og mektarmenn, hver þræll og þegn fólu sig í hellum og í hömrum fjalla. (Op 6:15)

 

Heimildir

1.     G Shen, X Gao, B Gao og DE Granger. Age of Zhoukoudian Homo erectus determined with ²⁶Al/¹⁰Be burial dating. Nature 458, 198-200, 2009
2.     LC Russell og A Bettis III. Palaeoanthropology: Asian Homo erectus converges in time. Nature 458, 153-154, 2009

 

Megi Drottinn blessa þig
Sveinbjörn Gizurarson

Sunnudagspistill

Eftir Kristínu Jónu Kristjónsdóttir

Ekki alls fyrir löngu dvaldi kínversk vinkona mín í Evrópu um tíma. Hún hafði alist upp við kínverskan kommúnisma og trúleysi en fljótlega eftir komuna til Evrópu kynntist hún kristni og tók trú. Eins og oft vill verða þráði hún ekkert heitar en að geta deilt fagnaðarerindinu með fjölskyldunni sinni í Kína en vissi ekki hvernig hún ætti að fara að því en þrátt fyrir að hún þyrði ekki að vitna fyrir þeim bað hún heitt fyrir þeim kvölds og morgna. Hún bað sérstaklega um að Guð myndi gefa sér tækifæri til að segja þeim frá Jesú og hvernig trúin hafði breytt lífi hennar en sérstaklega fyrir dauðvona ömmu sinni sem var orðin bæði blind og heyrnarlaus vegna veikinda því hún hafði miklar áhyggjur af því að amma hennar myndi deyja áður en hún kæmist til Kína til að kveðja hana.  Nokkrir mánuðir liðu þar sem hún bað fyrir fjölskyldunni, og ömmu sinni, kvölds og morgna þar til dag einn að hún fékk símtal frá móður sinni sem hún hafði beðið eftir. Eins og áður sagði var amma hennar orðin bæði blind og heyrnarlaus vegna veikindanna sem gerði það að verkum að það var ekki hægt að eiga nein samskipti við hana, nema með snertingu.

Það kom því allri fjölskyldunni mjög á óvart þegar amman fer að segja upp úr einsmannshljóði: „Jesús hjálpaðu mér – Jesús bjargaðu mér,“ þessa bæn endurtók hún oft á dag og ekki leið á löngu þar til bæði líkamleg og andleg heilsa hennar lagaðist svo að hún gat bæði setið upprétt og tjáð sig örlítið. Þegar fjölskyldan sá breytinguna sem varð á ömmunni eftir að hún fór að tala við þennan ósýnilega Jesú fylltust þau mikilli forvitni um hann, enda höfðu þau ekki hugmynd um hver hann væri. Þegar móðir vinkonu minnar hringdi svo í hana til Evrópu og spurði hvort hún vissi eitthvað um einhvern sem héti Jesú ætlaði hún ekki að trúa eigin eyrum en greip að sjálfsögðu tækifærið og sagði þeim frá Jesú og hvernig hún hafði beðið fyrir þeim og ömmu sinni mánuðum saman. Í dag er svo öll fjölskyldan kristin!

Er það ekki mögnuð tilhugsun að jafnvel í þúsunda kílómetra fjarlægð getum við haft áhrif til góðs í gegnum bænir okkar? Þess vegna megum við ekki gefast ekki upp á bæninni, með tíð og tíma fáum við að njóta ávaxtanna af bæn sem hefur verið sáð í trú. Flestir sem hafa einhverntíma verið í sunnudagaskóla kannast eflaust við orð Jesú, „Biðjið og yður mun gefast, leitið og þér munuð finna, knýið á og fyrir yður mun upplokið verða“ (Matteus 7:7), en ekki allir vita að það má einnig þýða þetta vers sem „Biðjið – og haldið áfram að biðja – og yður mun gefast, leitið – og haldið áfram að leita – og þér munuð finna, knýið á – og haldið áfram að knýja á – og fyrir yður mun upplokið verða.“ Merking orða Jesú verður enn skýrari, ekki gefast upp á bæninni því Guð heyrir bænir okkar og hefur yndi af því að svara þeim, þó svo að svarið geti verið eitthvað sem við hefðum aldrei getað ímyndað okkar eins og versið sem fylgir á eftir minnir okkur á: „Því hver sá öðlast sem biður, sá finnur sem leitar, og fyrir þeim sem knýr á mun upplokið verða“ (Matteus 7:8).